Hallo,
Hier weer es een berichtje uit Canada... Aangezien ik niet zo vaak online ben heb ik netjes elke dag een verslag op de laptop gemaakt.. Dus als je echt geinteresseerd bent wat we nou de afgelopen weken hebben uitgevreten moet je het onderstaande lezen en anders moet je de verhalen maar gaan aanhoren als ik (wij) weer terug ben.. De groeten uit een zeeer zonnig Canada (nou ja, meestal niet, maar soms...)
Rita en de rest..
Om 2.15 uur kregen we de wake-up call. De reis naar Canada is begonnen! Alle tassen waren de dag ervoor al bepakt, enkel een douche nemen en we konden vertrekken. Eerst nog even langs de autoverhuur om de auto in te leveren en zo stonden wij om vier uur te wachten voor de balie van United Airways. Pa en ma hadden in Phoenix enkel een stop-over, zodoende vertrok ik in mijn eentje naar Seattle. Mijn reis verliep voorspoedig. Ik moest overstappen in San Francisco. Het weer was daar erg helder, dus bij vertrek van deze luchthaven had ik een mooie view over de San Francisco baai. Om 11 uur stond ik in een koud en regenachtig Seattle te wachten. Pa en ma zouden 1 uur arriveren, dus bij de Starbucks had ik mijn favoriete drankje (jawel een caramel macciato) genuttigd. Natuurlijk hadden die oudjes vertraging, dus uiteindelijk kwamen ze om half 3 van de trappen aflopen. Niet veel later stond Jan Kees ook voor onze neus. Gelukkig, iedereen had elkaar dus kunnen vinden, mobiele telefoons zijn dus toch nergens voor nodig J..
Ans en JK waren al een dag eerder in Vancouver geland en hadden de kamper al opgehaald. De kamper is zo’n enorm groot ding en is van alle gemakken voorzien (bedden, keuken, wc, douche, etc. oh ja behalve een koekenpan, koffiepot, theepot bladiebla maar toch tevreden). Meteen maar richting de grens met dit enorme ding en maar eens kijken of we dat ze ons daar wel in Canada zouden binnenlaten. Zonder problemen natuurlijk werden we verwelkomd en zo stonden we van het warme Phoenix waar het 40 graden was in het koude Canada met een graad of 15. Natuurlijk moesten er inkopen gedaan worden, zeker nu het aankomende maandag Victoriaday is (een feestdag, dus iedereen is vrij).
Aangekomen op de eerste camping, hadden we meteen maar ons eerste eten klaargemaakt: overheerlijke lasagne. Ach ja, het moest makkelijk zijn. We hebben hier een magnetron tot onze beschikking, dus dit overheerlijke eten (na een hele dag reizen smaakt alles lekker) ging er goed in. Ans en JK waren nog goed moe van de jetlag en wij van het vroege opstaan, dus al op tijd gingen hier de lampen uit om onze oogjes te sluiten.
Onze camping was in Chilliwack gelegen en daar stonden er 4 mensen om 7 uur alweer naast hun bed te springen (en nee, ik behoorde niet bij dat clubje). Mezelf, zo aardig dat ik soms zijn kan, ook maar mijn bed uitgegaan. Het ontbijtje smaakte overigens weer heerlijk. Lekker een gekookt eitje op brood, niet verkeerd dus. Hier in Chilliwack (Britisch Colombia) zijn we naar de kerk gegaan. Hier kon je goed zien dat er veel Nederlanders een tijd geleden hier naartoe waren ge-emigreerd, bijna heel de kerk sprak Nederlands (ik moest voor de verandering eens uitkijken met wat ik zei J).
Vervolgens leidde de weg ons naar de Othello Quintette Tunnels in het Coquihalla Canyon Provincial Park ( in het plaatsje Hope, op zo’n 20 km van Chilliwack). Dit is een park waar ze vroeger een railway hebben gebouwd boven een woeste rivier dat zo’n 20 meter onder de bruggen was gelegen. Ondanks dat het met hekken was afgesloten, hebben we toch de grote klim over de hekken gewaagd. Zelfs moeder overwon een 3 meter hoog hek (ok overdrijven mag altijd) met haken om de mooie rivier en kliffen aan de andere kant van de tunnels te bekijken. En het was zeker de moeite waard. Zo dor en bruin Arizona is, zo groen is het hier in Canada, echt een wereld van verschil! Daarna vertelde de Lonely Planet ons dat we een kijkje moesten gaan nemen naar het oudste kerkje van Canada, maar hier was echter niet veel aan te zien dan enkel een klein gebouwtje.
Het eten bestond uit gekookte aardappelen (aahhh eindelijk!) met sla en wortelen voor de anderen en zalm. Zalm is dus een erg goedkoop produkt hier. In Canada zijn er veel zalmen (is dat nederlands?) en dus gaat de prijs goed naar beneden. Het weer daarentegen werkt nog niet echt mee. Tijdens ons gevaarlijke tripje naar de rivier scheen het zonnetje, maar voor de rest laat de regen en hagel zich goed zien en voor mijn vader vooral horen.
Na hier één volle dag te zijn geweest zijn me toch wel wat verschillen en overeenkomsten met Amerika opgevallen. De verschillen zijn voornamelijk dat hier niet op elke hoek van de straat een fast-food keten staat. Hier wordt in tegenstelling met de VS het metrische stelsel gehanteerd (yahoo eindelijk staat alles weer in kilometers en wordt alles weer in liters en kilo’s aangegeven). Het is hier heeel groen, veel bomen en slecht weer (dat bestaat niet in AZ). Overeenkomsten zijn de borden op de weg, de taal (ze hebben meer weg van het amerikaans met een boers accent) en de mensen zijn erg vriendelijk. Niet te vergeten denderen hier de treinen toeterend en wel langs alle steden heen (nou ja, volgens papaake).
Er was me nog wel meer opgevallen, maar daar kom ik nu even niet op. Ik zal alles de komende weken zeker bijvullen wat betreft de verschillen en overeenkomsten en wat me verder nog opvalt aan dit landje dat absoluut niet de arrogantie van het ‘grote’amerika heeft.
Momenteel zitten we allen een beetje te relaxen met een boekje (behalve ik dus, die probeert een verslag in elkaar te breien, want dat is altijd leuk voor later… later ja).
Ook deze dag begon al vroeg en maakten we ons klaar om richting het Manning Park te rijden. Dit park ligt op maar 5 km van Amerika af en zoals de verhalen gaan lopen er hier ook beren rond. Kijken dus! Het Visitors Center was helaas gesloten, waarschijnlijk omdat het Victoriasday was. Dan maar een stukje verder rijden om een hike te gaan lopen. Ans had het stuur overgenomen en wilde het geval dat we nu juist het wel leuk vonden om een leuk uitzichtpunt hoog op de berg te gaan bezichtigen. Met moeite waren we er uiteindelijk gekomen en konden we mooi het uitzicht bekijken naar zowel de Canadese als de Amerikaanse besneeuwde bergtoppen. Hier begon het weer eens andere vormen aan te nemen, in plaats van de regen en hagel dat we al gehad hadden begon het hier te sneeuwen! Toch zijn we begonnen aan de Dry Ridge trail, een hike van ongeveer 3 km lopen. Het ging aardig bergopwaarts en zo deden ook weer wat aan onze conditie wat altijd goed is.
Vervolgens zijn we door gereden naar de camping, deze lag gelegen aan een leuk riviertje. Bij aankomst scheen de zon volop en werd het meteen duidelijk dat we ons richting de woestijn ons gingen begeven. Een leuk plaatsje gelegen aan de rivier konden wij een leuk vuurtje bouwen waar we ons heel de avond met ons luie r..t begeven hebben. De duisternis viel en om half 11 begaven wij ons naar ons bedje.
Deze dag stond in het teken van de Mojave Dessert. We begeven ons nu in het warmere en drogere gedeelte van Canada, dat is ook wel te zien, want na dagen regen hebben we nu lekker zon! In Osoyoos hebben wij bij het visitors center geinternet met het thuisfront. We hadden nog niks van ons laten horen, dus dit werd ook wel weer tijd. Na iedereen weer op de hoogte van het reilen en zeilen van onze reis te hebben gebracht ging onze reis voort naar het Dessert museum. Hier een broodje genuttigd, wat we overigens nog steeds trouw elke dag doen. Het dessertmuseum zou meerdere slang- en andere diersoorten moeten herbergen, helaas hadden wij niet veel meer gezien dan wat achtergebleven sporen van dieren, veel plantjes en nog meer bergen om ons heen. Ondertussen was het natuurlijk blijven genieten van het zonnetje, want daar word je toch erg vrolijk van.
Dit gebied staat ook bekend om haar Vineyards, dus de 2 koppeltjes moesten natuurlijk wat wijn inslaan en waar een wijnboerderijtje is moet natuurlijk ook geproefd worden, dit werd dus meteen gedaan. Een aardig Canadees vrouwtje hielp ons erg aardig en pa was er weer zo van gecharmeerd dat er meteen 12 flessen wijn zijn aangeschaft, genoeg voor de komende weken zou ik zeggen.
Na het bezoek aan de wijnboerderij zijn we doorgereden naar onze volgende camping in Summerland. Weer een camping aan een Creek en ook hier (zoals de meeste campings hebben) ons eigen plaatsje om te bbq’en en een vuurtje te stoken.
Nu ben ik dus lekker aan het typen en wordt mijn eten bereid zodat ik dadelijk kan gaan genieten van een overheerlijk maaltijdje, dat wordt bereid door mijn vader op de bbq, terwijl JK op zijn luie kontje een boek aan het lezen is.
Om 9.10 uur waren we al weer klaar om te vertrekken naar het volgende stadje: Kelowna. Een toeristisch stadje met een groot meer: Okaganan. Om dit meer liggen allerlei winkeltjes en een groot park. Na ruim een uurtje rijden waren we vanuit Osoyoos hier beland. Ons RV hadden we geparkeerd op het parkeerplaats en hier hadden we meteen maar mooi even een kopje koffie met een koekje genuttigd, zoals we trouw elke dag doen rond een uur of half 11. De zon scheen volop, maar de wind maakte het niet al te warm. We hebben nog even bij het meer gezeten met onze stoeltjes, maar Jan Kees en Rita vonden dit al snel te koud en stonden al klaar om het dorpje in te gaan lopen. Ze werden nog even aan hun kleren getrokken, eerst moest er nog wat gegeten worden. Jk, Rita en Ans zijn daarna de stad ingelopen. Eerst even de library in om te mailen en vervolgens een koffie gehaald bij overbekende amerikaanse keten Starbucks.
Na een tijdje rondlopen kwamen we die anderen ook tegen. Een heerlijk ijsje nog genuttigd en weer terug naar de RV, die nog lekker met het kontje in de schaduw van de boom stond. De volgende bestemming was al weer bekend. Eerst voor de dames een bezoek aan een groot winkelcentrum en de mannen namen het er nog even van en gingen weer naar een wijnboerderij om daar nog wat wijn in te slaan. De weg wordt vervolgd naar een ander lake. Dit is ruim een uur ten noord oosten en hier hebben we een camping gevonden aan de rand van een meer. Morgen wordt het een dag om een beetje te gaan chillen. Het weer is hier erg goed, dus een beetje bijkleuren, voordat we de gletsjers in Jesper gaan bezoeken. Ook is het raften geregeld voor aanstaande vrijdag, dus dat gaan we in ieder geval doen. Met een beetje geluk morgen ook jetskien, want dat vinden Jan Kees en Rita wel leuk!
Het eten voor deze avond bestond weer uit overheerlijke aardappelen met broccoli en een vleesje. Voor het eerst konden we buiten eten. Rita vond de beestjes maar niks, maar heeft het gelukkig weer overleefd.
Deze dag hadden we maar omgedoopt tot een chill dag. Beetje relaxen aan het meer en van het mooie weer genieten. Na een paar dagen van het bezichtigen van parken en dorpjes was het weer eens goed om een dagje niks te doen. Heel de dag lezen en een stuk wandelen, daar bestond het overdag zo’n beetje uit. Jan Kees en Rita hadden een jetski gehuurd en hiermee zijn we over het meer heen gecrossed. Aangezien het tot 15 juni hier nog geen seizoen is waren er nog geen boten op het meer en was het dus perfect om te jetskien. De ski had een bereik van 62 mile per uur, wat zo’n 100km/h is.
’s Avonds zijn we wat gaan eten bij het restaurantje dat naast de camping was gelegen. Dit restaurantje keek uit over het meer en met de zonsondergang was het daar erg leuk zitten. Hier hebben een overheerlijk visschoteltje genuttigd, oftewel onze buikjes weer rondgegeten.
Ans, Jan Kees en Rita zouden vandaag gaan raften, dus om 11 uur zijn we van de camping weggereden en richting de overkant van het meer gereden. Het raften vond plaats op de adams river, een rivier waar meer dan 700.000 zalmen zwemmen. De rivier was redelijk wild. We werden aangekleed met een wetsuit, fleece trui, helm, lifevest en daarmee werden we de boot in gezet. Het water was erg koud (7 graden). Het raften was erg leuk, alleen had de rivier wel wat wilder gemogen van JK en Rita.
Pa en ma hadden in de tussentijd al mooi het eten gemaakt, dus na een stukje rijden kregen we macaroni voorgeschoteld, wat er wel inging na een middagje raften. De rit bracht ons verder noordelijker richting de bergen, naar Revelstoke om precies te zijn. Hier vandaan gaan we de nationale parken bezoeken, die volgens nederlanders hier op de camping de moeite waard zijn. Bij die nederlanders konden we overigens nog even mailen, aangezien we hier wireless hebben (en ik heb natuurlijk nog steeds geen wireless, dus dat was een goeie optie).
Zoals gewoonlijks wordt de dag weer afgesloten met flessen wijn aan een vuurtje dat meer rook dan vlammen afgeeft. Vanuit Revelstoke een goeienavond!
De ochtend zijn we begonnen met een bezoekje aan de farmersmarket in Revelstoke. Niet dat het veel was, enkel een paar tentjes en dat was het dan. Gelukkig hadden pa en ma weer wat dropjes weten te scoren ergens op hun route, terwijl ans en ik aan het internetten waren. Daarna zijn we doorgereden en zijn we op zoek gegaan naar een andere camping, pa was redelijk moe en wilde gewoon even een dagje bijkomen. Bij hot springs zijn we gestopt, hier hadden ze een zwembad en dus waren de oudjes wel gecharmeerd van deze camping. Het was wel even lekker om in het zwembed te liggen. Na het zwemmen hebben we nog lekker gebarbequed om het kampvuurtje weer heen.
We waren weer op tijd vertrokken om een kijkje te nemen in het glacier national park. Bij het visitors center hadden we een goeie tip gekregen voor een hike. Deze was maar 1,5 km lang en eindigde bij een mooie waterval. Het was een redelijk steile klim, maar het einde was zeker wel de moeite waard. Een grote kolkende watermassa viel naar beneden en als je wat dichterbij komen wilde werd je zeiknat. Hier natuurlijk weer wat foto’s geschoten. Ook kwamen we onderweg nog voetstappen van een beer tegen die niet lang geleden daar geweest had moeten zijn.
Op de camping waar we later arriveerden werd dat ook wel duidelijk: 2 dagen daarvoor was er nog een beer gesignaleerd, dus al het eten e.d. moest binnensdeur gehouden worden om de beer op afstand te houden. Hoe meer oostwaarts we gaan, des te meer beesten we tegen komen. Onderweg komen we al veel herten tegen langs de weg. Helaas hebben we nog geen echte beer mogen aanschouwen, maar hopelijk gaat dit nog wel gebeuren.
We waren gisteren al de tijdgrens gepasseerd en vandaag hebben we weer een stuk richting het oosten gereden waar we morgen de oude vriend van pa gaan ontmoeten. Onderweg hebben we nog Kimberley aangedaan. Dit is een oud skidorpje waar veel Duitse, Oostenrijkste en Zwitserse immigranten zitten. Het dorpje is ook wel bekend om de ‘happy Hans’ en dit moesten we natuurlijk even aanschouwen. De happy Hans is een koekoeksklok, dus om 12 uur stonden we te wachten, maar helaas, geen Hans kwam er tevoorschijn. Bij het visitors center werd duidelijk waarom: de week ervoor wist Hans niet meer van ophouden, dus hebben ze hem uitgeschakeld… Helaas, ,maar we konden er wel om lachen. Het dorpje zag er onder de strakblauwe hemel leuk uit. Hier in Kimberley hadden we ook maar gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat boodschappen te doen. Ook meteen een wireless netwerkkaart gekocht, zodat op een volgende camping waar ze wireless aanbieden wij weer een mailtje met foto’s kunnen versturen naar het thuisfront.
De trip van vandaag eindigde in Starwood. Een klein oud mijnwerkersdorpje waar ze de grootse vrachtwagen tentoon hebben gesteld. De banden van deze vrachtwagen is maar liefst 3,5 meter hoog. Zowiezo is heel de wagen indrukwekkend als je er zo voor staat.
Na inmiddels 2000 km op de teller te hebben staan kunnen we concluderen dat we Canada toch een heel mooi land vinden. Continu zie je groen om je heen, duikt er wel een creek, meertje of riviertje voor je op en ook de bergen maken het uitzicht compleet. Pa zit maar te filmen terwijl die in de auto zit, ans en JK rijden voortreffelijk en ma zit te loeren op herten. We vermaken ons prima!
Op ons gemak zijn wij richting Coaldale gereden, wat gelegen is in Alberta. Het landschap was meteen geheel anders, geen bergen en de vlaktes waren zichtbaar. Beetje vergelijkbaar met nederland. Veel boerderijen, koeien etc. Het landschap was alleen een stuk droger en zag er wat dor uit. Op een uitrit van een boerderij hebben we uitgebreid geluncht en om nog even van de laatste zon te genieten hebben we hier ook nog wat langer gezeten.
Rond een 3 kwamen we bij de Veurinks aan, het was even zoeken, maar uiteindelijk hadden we ze gevonden. Het was eerst even wennen, maar al snel kwamen de gesprekken op gang. De Veurinks hebben inmiddels al veel nageslacht gekregen hier: 9 kinderen en het 41ste kleinkind is op komst. Bijna alle kinderen woonden rondom de boerderij en al het land behoorde aan hun. Mevr. Veurink had lekker gekookt voor ons en overlaadde ons ook nog eens met allerlei toetjes.
Natuurlijk hebben we een rondleiding op de boerderijen gekregen: koeien, varkens, kippen, ze hebben daar alles. ’s Avonds hebben ans en ik de auto van de oude veurinks meegenomen (was een vet grote jeep dat net nieuw was) en zijn we naar Paul een zoon van hun gegaan en hebben we nog paardgereden. Vet cool allemaal natuurlijk. Paul had ons ook nog een show gegeven met zijn hond. Die honden die hij fokt kunnen alle schapen bij elkaar houden door enkel seintjes dat Paul geeft op een fluitje.
De avond werd afgesloten met een drankje en veel gepraat over vroeger…
We hadden op het erf van de boerderij van de Veurinks geslapen, hier hebben we nog een douche genomen en een kopje koffie gedronken. De tijd was weer gekomen om te vertrekken, we hadden daar nog wel een dagje kunnen blijven, maar helaas hebben we niet zo heel veel tijd en zijn we vertrokken naar de volgende die we een bezoek brengen zouden: onze nicht Ellis en man Adrien Veenendaal. Zij wonen in Picture Butte. Adrien heeft dat huis daar zelf ontworpen en gebouwd. We waren helemaal onder de indruk. Ze hadden een uitzicht over de coolies (een soort canyon in de old man river), een prachtig uitzicht. Ellis heeft inmiddels ook al 5 kinderen en de 6de is op komst. We hebben hier een rondleiding gekregen op de varkensfokkerij. Heel veel biggetjes worden hier dagelijks geboren. Toen wij er waren vanmiddag werden er toevallig ook een stuk of wat geboren. Heel leuk om te zien, maar de geur…brrr…
Als lunch kregen we soep en broodjes en na de lunch was het tijd om te gaan. We kregen van hun allemaal een strandhanddoek van Canada, erg leuk om te hebben!
Banff national park is de volgende dat er op het programma staat. Het was ruim 5 uur rijden en midden in Calgary waren we effekes de weg kwijt geraakt, toch wel leuk om door zo’n stad te rijden aangezien we de laatste dagen niets anders gezien hebben dan landschap en veel boerderijen, maar weinig stadsleven.
Om 8 uur kregen we eindelijk eten, rijst met kerriesaus wat ons weer lekker deed smaken. Het weer is ook weer een stuk slechter geworden. De regen is weer op komst en ook de weersvoorspellingen zijn helaas niet al te goed. Maar no problem, de fun blijft J.
Vandaag stonden we op met donkere wolken. Na 2 weken is het nu toch echt definitief voorbij met het lekkere weer voorlopig. Pa en ma kwamen wat later uit bed dan normaal, dus dat betekende dat wij gelukkig ook wat langer konden blijven liggen. Ans, JK en Rita hadden bedacht om een lange trektocht te maken in dit nationale park. Om half 10 vertrokken we eerst richting de stad, we hadden een mooie trail kunnen vinden naar boven op een berg, een tocht van 5,7 km en met een een hoogteverschil van 2 km. Voordat we bij dit punt aankwamen hadden we er al 12 km op zitten. Onderweg zijn we nog een eland tegengekomen. Toen we eenmaal op de echte trail zaten hebben we nog wat berggeiten gezien. Dit laatste stuk was erg zwaar om te lopen, maar eindelijk stonden we om half 3 op te top. Daar hebben we nog wat gegeten en zijn hebben op de top nog wat foto’s gemaakt.
Gelukkig kwamen we pa en ma tegen onderweg en die hadden nog 2 tickets om naar beneden te gaan met de kabelbaan. Dit vonden we wel een mooie optie na heel de morgen gelopen te hebben.
We hebben nog even door het stadje heen gelopen. Het was overigens erg toeristisch hier, veel eettentjes, souvernierswinkeltjes etc. We hebben om een beetje warm te worden nog een caramel macciato bij de starbucks gedronken en zo kwamen we om half 5 weer bij de camper aan. Uitgeput maar voldaan J.
Die twee oudjes hadden dus ook de kabelbaan genomen alleen naar boven en zijn naar beneden gelopen en hebben ook nog even de hotsprings bekeken, waar we morgenochtend gaan zwemmen. In het stadje hebben ze zich hun buikjes vol gegeten aan een erg groot ijsje.
Morgen gaan we op weg naar Lake Louise, een stuk verder in het park. Momenteel schijnen daar veel beren te zitten, dus we zijn benieuwd.
Ans en ma zijn de dag begonnen door het stadje in Banff te gaan bekijken. Dit stadje heeft allerlei souvernierswinkeltjes etc. dus dat vonden ze wel leuk. De anderen zijn richting de hotspring gegaan om te gaan zwemmen. Het bad was 40 graden, dus goed heet. Ans en ma kwamen wat later hier ook aan en hier hebben we dus even in de regen gezwommen.
Vervolgens zijn we doorgereden richting Lake Louise waar we deze nacht zouden slapen. Op weg hier naartoe had JK een mogelijk open skigebied ontdekt, dus moesten we even checken of dit echt zo was natuurlijk. We kwamen op een, zo’n beetje, uitgestorven weg uit, enkel in de winter komen hier erg veel toeristen, maar in de zomer komt er dus geen kip. Voor veel dieren dus de mogelijkheid om over de wegen te lopen. Voor ons dus DE dag! Er liep een grizzly beer vlak voor onze camper. Als echte toeristen hebben wij alle fototoestellen en camera’s tevoorschijn gehaald om deze op de film te krijgen. Helaas vloog deze beer snel de bosjes in. Gelukkig zagen we niet veel verder een andere beer, deze bleef lang staan, dus we hebben hier hele mooie beelden van kunnen maken. Naast beren zijn we ook berggeiten en herten tegengekomen, dit was dus een erg mooi ritje geworden.
Aangekomen op de camping van Lake Louise hebben we nog een hike gelopen van een kilometer of 6. Hier werd ons ook goed duidelijk dat dit gebied voorzien was van heel veel beren. Het tentgedeelte van de camping was afgezet met schrikdraad, zodat de beren daar niet komen konden. Gelukkig tijdens de hike geen beer tegengekomen, want om die nou te zien als je loopt….
Na precies 14 dagen hier in Canada hadden we een druk dagje voor de boeg. We zijn begonnen bij Lake Louise, een redelijk blauw meer waar de grote bergen als lichte weerspiegeling zich lieten zien op het meer. Het volgende punt langs de icefields road was nog bijzonderder. Het Peyto Lake was super blauw. Ik heb nog nooit in mijn leven zo’n blauw meer gezien. Ook de weerspiegeling van de bergen was hierin te zien en dat werd nog mooier doordat er totaal geen wind stond en het meer dus nagenoeg stil lag.
Na weer een tijdje gereden te hebben zagen we opeens een aantal mensen langs de weg staan. Wij natuurlijk, zo nieuwsgierig als we zijn, kijken en ja hooor….. daar stond weer een beer. En nu een zwarte beer. Deze was aanzienlijk kleiner en stond ook een stuk dichter bij. Weer werden we in no-time omgeturnd tot echte Japjes en stonden we gezellig in de inmiddels lange rij van auto’s foto’s te maken. Dit was dus al nummer 2 wat we gezien hebben. Misschien nog meer als we richting Jasper rijden morgen?
Voor de volgende stop moesten we een aantal minuten lopen om bij een soort van canyon uit te komen. Het water van alle gletsjers kwam hier uit en stroomde als een gek door de canyon door. Net voordat de hemel weer losbarstte van de regen, zaten we te lunchen in de camper.
Als laatste activiteit hadden we lopen van een hike naar uitzicht op een gletsjer. Het boekje gaf aan dat dit een niet al te lange hike zou zijn. Uiteindelijk was deze 2,5 km lang en nog stijl ook, dwars door de sneeuw en modder heen. Op de top hadden we wel een mooi uitzicht over de gletsjer en het dal heen, wat weer schitterende plaatjes heeft opgeleverd. De terugweg was nog erger, door de diepe sneeuw en af en toe lange paden met modder kwamen we nat en vies weer terug. Desondanks was het wel cool om dit te doen, is weer wat anders dan beren kijken vanuit het raam van de camper J.
Nu staan we op een parkeerplaats om de nacht door te brengen (bij gebrek aan campgrounds hier in de buurt). Jan Kees heeft hier nog een gletsjer opgelopen, maar de rest had dat wel gezien. Vanaf deze parkeerplaats hebben we een mooi uitzicht en zullen we de nacht bibberend van de kou door moeten zien te komen (althans Rita dan..)
Ook vandaag hebben we het natuurgeweld van Cananda van dichtbij mogen meemaken. Nadat we de kampeerplaats bij de Columbia Icefields hadden verlaten hadden we onderweg nog 2 watervallen bekeken. Hier zag je het water keihard naar beneden stromen, erg mooi om te zien.
Rond een uurtje of 12 waren we gearriveerd bij de camping. Hier werden we al meteen opgewacht door een aantal elks met kleintjes. Eerst maar doorgereden om een plaatsje toegewezen te krijgen. Na een hapje eten zijn ans, ma en rita richting Jasper gelopen, wat toch weer zo’n 4km lopen was. Nadat we net vertrokken waren kwamen we 4 elks met kleintjes tegen. Wij natuurlijk zo bang dat we waren vlug door gelopen voor het geval ze ons zouden aanvallen (elks met kleintjes zijn erg gevaarlijk hadden ze ons nog gewaarschuwd bij de receptie). Veilig in het dorpje aangekomen hadden ans en ma nog even een kopje koffie gedronken en had rita weer even een mailtje naar het thuisfront gestuurd.
Ans, pa en ma wilden nog even wat foto;s van de elks maken, maar nu waren ze niet meer zo bang, werden ze toch nog bijna aangevallen… de sukkels.. maar gelukkig is alles weer goed afgelopen en kunnen we morgen onze weg vervolgen naar het vancouver island.
Deze dag stond in het teken om zo ver mogelijk richting het westen te gaan rijden. De bedoeling was om in Whistler te gaan slapen, maar helaas hebben we dat niet gered. We hadden nog een aantal stops gemaakt bij watervallen en winkels en ook de wegen waren niet het soort wegen waar we goed door konden rijden. Dit resulteerde in het feit dat we 140 km voor Whistler in Lillooet een camping hadden gevonden en daar de nacht hadden doorgebracht. Op deze camping konden JK en Rita nog even hun energie kwijt bij het basketbalveld. Een hele dag in de auto zitten krijg je toch wel veel energie van.
Na een tijdje rijden waren we dan toch eindelijk in het toekomstig olympisch dorp Whistler beland. Dit wintersportdorp dat veel rijkelui aantrekt door de hoge en luxe oorden dat Whistler biedt. Toch vonden wij het wel een aardig dorpje en hadden de jongeren bedacht dat ze hier best wel eens zouden willen gaan skien. De pistes, hoewel nu groen, zagen er lang en uitdagend genoeg uit. Op dit moment waren er mountainbikers allemaal trucs op de aangelegde schansjes aan het maken. Na een lekker kopje koffie zijn we doorgereden naar de Shannon waterfalls, ook hier was een waterval te bewonderen wat opzich wel mooi was, maar minder indrukwekkend dan de voorgaande die we gezien hadden.
Rond 5 uur kwamen we aan bij horseshoe bay, hiervandaan vertrekken de ferries naar Vancouver Island. Alle auto’s en vrachtwagens werden op de boot gehesen en zo vertrokken we voor de laatste week van de vakantie naar dit eiland. Op de boot, dat overigens 1,5 uur vaart naar de andere kant, hadden we ons diner genuttigd (overheerlijke hamburgers, amerika is weer in zicht).
Ook hier hebben we weer een camping gevonden en hebben we een wasje gedraaid, zodat we weer lekkere schone kleren hebben voor de laatste week.
Dag 18: Nanaimo, 8 juni
De eerste dag dat we wakker werden hier op Vancouver Island begon niet al te best. Het gedruppel luid en duidelijk op het dak van de camper voorspelde niet veel goeds voor het weer van vandaag. Een grijze dag, maar toch nog wat leuke dingen gedaan. Eerst even rustig wakker geworden, gedouched, ontbeten en koffie gedronken. Toen we dat alles gedaan hadden, de camper weer afgekoppeld en zijn we gereden naar een vlindertuin hier in Nanaimo.
Na de het bezoek aan de vlindertuin bracht de camper ons naar een winkelcentrum waar we even rondegekeken hebben en ijsje hebben gegeten. Een tochtje langs de haven bracht ons weer terug op dezelfde camper. Het weer was wel droog, maar het bleef erg donker. Ans en Rita hadden een film gekocht in de winkel en hebben die zitten kijken, terwijl de rest natuurlijk, ondanks de kou, bij het vuurtje buiten hebben gezeten.
ffice" />